دوستان+

انقلاب را بر عهده داشتند می تواند راه گشا باشد .اول آنکه آن اکثریت مردم در جامعه ما متعلق به قشر پایین از نگاه اقتصادی و به روایت انقلاب مستضعفان بودند و هستند پس مخالفت با سرمایه داردر آن فضای ملتهب و گاه انتقام می تواند توجیه پذیر باشد.دوآنکه آن نیروی اکثریت دارای تمایلات مذهبی سنتی بودند و یا به رهبران مذهبی و دعوت ایشان ایمان آوردند . حالا این سوال ها مطرح است: - قدرتی که شکل گرفت می تواند خالی از سرمایه باشد؟ قدرتمندان سرمایه دار نیستند ؟ - آیا هر سرمایه داری رقیب است و امروز فقط سرمایه داران غیر خودی رقیب قدرت محسوب میشوند؟ ظاهرا رفیق قدرتمند دایره قدرت رفقا را زیاد می کند .رفاقت اینجاهمان باورهاست ؟گویی در نظام لیبرالیستیست که معیار رفاقت همان سرمایه است و سرمایه دار هم کیش و نا کیش در کنار هم به رقابت می پردازند. -آیا مستضعف دیروز و مخالف با ظهور و بروز سرمایه داران امروز همچنان خالی از قدرت سرمایه هستند؟ -آیا امروزه پس از سال ها مخالفان مذهبی سرمایه داری اماپایین دست اقتصادی و غیر منتفع اقتصادی از قدرت حاکم هم یافت می شوند ؟نگران از دست رفتن کدام قدرت خویش در مقابل سرمایه داران هستند ؟ نگران از دست رفتن فضای سلامت مطبوع مذهبی خویشند که از آن برخوردارند وبه این دلیل خود خود را جزو و شریک طایفه فدرت تثبیت گر این فصا می دانند؟ - آیامخالفان سرمایه داری غیر مذهبی مانند چپی ها هم همچنان داریم ؟به نفع کدام قدرت از قدرت سرمایه می هراسند؟نگاه آرمانگرایانه شاید؟ - سرمایه می تواند حامی و کمک باشد، ایجاد توسعه و سازندگی و... کند و همه قشر ها از آن منفعت ببرند پس امید حمایت از سرمایه از ناحیه قشرها حتی مستضعفان می رود...اما براستی روشنفکران هم می توانند چنین امیدوار به حمایت باشند ؟از کدام ناحیه و قشر؟ روشنفکری بدون نگاه به اقتصاد و معیشت و نوع مذهب مردم و گاهی شاید مضر ایمان ؟ ...هرکس در زندگی راه خویش را دارد ...