"نان" درسنت دیرینه ما همیشه از احترام و قداست برخوردار بوده است.بارها تکه های در زیر دست وپا افتاده از ان را جمع کرده ودر گوشه ای گذاشته ایم.معلوم است که قصد ما از این کار فقط رعایت حرمت خود نان بوده است نه مثلا برای تمیزی کوچه یا رعایت بهداشت محیط اجتماعی.اما نمی دانم چرا وقتی جوانان و نوجوانان دختر وپسری که به خاطر دهها عامل
اجتماعی و خانوادگی و فردی زیر دست وپا تکه پاره و تباه شده اند جمع اوری میشوند کمتر کسی به فکر خود آنهاست و دل برای شخص آنها می سوزاند.اگر نگاه به ابعاد اجتماعی و امنیتی این داستان از سوی دست اندر کاران و نهادهای رسمی قابل توجیه باشد.از روحانیون توقع دیگری است.ترکیب نهادهای سیاسی و دینی نباید افراد را جایگزین یکدیگر کند.شاید شعر مولوی بی تناسب نباشد که گفت: در زمین دیگری خانه مکن کار خود کن کار بیگانه مکن
