دوستان

یکی از دوستان قدیمی در سفری که چند روز پیش به جهرم داشتم سوالی از نوشته قبلی من با عنوان" زمین دیگری" کرد که به نظرم رسید خوب است ریشه ان بحث را کاملتر بیان کنم.شکی نیست که  ادیان و پیامبران وکتابهای اسمانی برای هدایت انسان امده اند.اما گاه در دید مومنین طوری به انسان نگاه میشود که گویی هدف ان است که انها وسیله ای باشند برای رونق دین خدا.این گروه وقتی انسان خطا کاری را میبینند بیشتر ناراحتی ایشان بخاطر زیر پا گذاشتن احکام خداست تا  دلسوزی برای خود فرد خطا کار.انچه من از روش انبیا در قران کریم جمع اوری کرده ام و در  چندین بحث در جلسه ای در تهران ارایه دادم این است که سیره ان بزگوران  خلاف این امر است.در ایات مختلفی میبینیم خداوند از دلسوزی زیاد و حرص فراوان پیامبر گرامی از عدم هدایت انسانها سخن گفته اما من هیچ جا ندیدم غصه خدا و دین او را بخورد.هر جا غصه ای است اندوه بر بی خدایی و بی دینی انسان هاست.گویی عده ای دغدغه بازار کسادی خدا را دارند با ان که میدانند همه زحمت انبیا برای هدایت انسان بوده است و خداوند بارها در قران کریم به زبانهای مختلف ازعبادت و هدایت مخلوقات اظهار بی نیازی کرده.