دوستان

جنگ از موضوعاتی بوده است که همیشه فکر کرده ام در باره اش میتوانم انبانی کاغذ سیاه کنم داستان ، خاطره ، حدیث نفس ، ترواشات ذهنی بدرد هیچکس نخورو  حتی به رمان هم فکرکرده ام .اما تا کنون جز اندکی نشده ...راستش من شخصا از حجم سنگین برنامه های سیما در این مورد خسته شده ام و شاید بدلیل فضای جنگی که گاه بر کشور سایه می افکند... از دور و برمان عراق.. لبنان... تهدید ها شاخ و شانه کشیدن ها و ...دوست ندارم من هم در ایجاد این فضا سهیم باشم هرچند بوقمان صدایش به یکی و دو نفر بیش نرسد . راستش همانقدر که از شخصیت های اتو کشیده با موهای ترو تمیز در میانه میدان جنگ سریال های تلوزیون و یا کاراکترهای تک بعدی با چاشنی رزمنده ای لوده و بذله گو احساس خوشی ندارم اما از دیدن مستندهای بکر وگاه رنگ و روفته و بدون اضافه گویی که گاه سر از آرشیو بیرون می آورند خسته نمی شوم. همیشه از دیدن علی اکبر رحمانیان پابرهنه  در روایت فتح یا بخود لرزیده  یا دچار هیچان و یا ذوق بیش و اندک شده ام  .و یا حتی صدای غیر استودیویی رگبار دوشیکا و یا زمین خوردن خمپاره حتی در دیده بان حاتمی کیا بر من تاثیر گزار بوده اند...چه میشود کرد؟

و امروز که سالروز آغاز جنگ است و دستم هم به قلم رفته است ننویسم کی بنویسم؟ .مینویسم برای دل خودم هم که شده برای خاموش کردن اضطراب کلماتی که در دلم هیجان بیرون آمدن دارند.برای یادبود چهره های زیبای آشنایی که هیچگاه از خاطرم نمی روند به امید خدا مینویسم .

با سلام
انتشار اخبار مسرت آمیز سید محمد عزیز _ صحراییان _ درباره آکادمی فیزیک خردسالان کشور که افتخار افتتاح آن را جهرمی ها دارند در شهرباربد  باعث شد من که از دورادور و نیز زاویه خیلی نزدیک شاهد به بار نشستن تلاشهای محمد و همسرش میباشم به بسط بیشتر این خبر بنشینم ضمن اینکه افتخار دارم در اوایل ماه مبارک میهماندار محمد و خانواده اش بودم و در جمعمان بسیار خوش گذشت روانشناس زبانشناس _ شهرام افرا عزیز که در حال اتمام پایان نامه کارشناسی ارشدش درباره زبان عربی ایل خمسه ساکن در جهرم بود _ و فیزیکدان .....محمد در آن شبها برای جمعمان اصطلاح فستیوال خانوادگی را به کار برد حقیقتش یکی از لذات خانوادگی ما که در آن بسیار خوش میگذرد دیدار هر از مدتی و انتقال تجارب بدست امده در این مدت و یادی هم از گذشته هاست از دود و دم هم خبری نیست بیشتر گپ و گفتگوی خبری تجربی شبه علمی است و بسیار از هم یاد میگیریم خوب است بدانید هابر ماس فیلسوف سیاسی معاصر ریشه مشکلات فعلی جهان را در نبود بستره گفتگو میبیند .... بهر حال این ما و مختصری از دستاورد فستیوال خانوادگی اخیر درباب آکادمی فیزیک محمد اضافه کنم در ان شب از فیزیک چیزهایی آموختم که در 4 سال دوره دبیرستان نیاموخته بودم و جالب اینکه اندکی از آنچه بود که خردسالان حاضر در کلاس محمد میاموختند به امید موفقیت و شادی هد چه بیشتر محمد و شما و انتظار افتخارات بیشتر برای جهرم جهرمی ها و ایرانی ها .......
احسان از بستگان نزدیک محمد گفته بود محمد تو که کار مهمی نکرده ای فراهم آوردن وسایلی و بازی با آنها که در دوران کودکی انجام میدادیم محمد به خاطره ای اشاره کرده بود که در آن احسان بخاطر ساخت یک پروژکتور ساده شامل یک لامپ گردون و یک جعبه مقوا و یک رول که تصاویر بهم چسبانده شده داخل پاکت ادامس های شیک بود تمام لامپ شمعی های لوستر خانه خود را سوزانده بود و از احسان پرسیده بود راستی احسان چه انگیزهای باعث شد که تو تمام لامپ شمعی های خانه را بسوزانی من دنبال بیدار کردن همان انگیزه در کودکانم
آکادمی محمد .....
رویای 70 ساله پدر فیزیک ایران را محقق ساخت _ آموزش عملی فیزیک _
در کودکی میشنیدیم که بچه های ژاپن در مدارس خود با ساخت رادیو و فرستنده و تلویزیون و... کار میکنند و درس میاموزند اما حالا مفتخریم در ایران و در جهرم بچه ها در اکادمی محمد این را می آموزند
در اکادمی محمد فیزیک سخت و معجونی از فرمولهای وحشتناک یاد نگرفتنی نیست فیزیک شیرین ترین درس دنیا میشود خوب است بدانید در کلاس محمد بچه ها بدون کمترین کمک استاد حتا در یک صدم در نمره بیش از 90 درصد قبولی دارند و معدل درس فیزیک بالاتر از 15 یا 16 است جالب است این امارها ابتدا در مدرسه قطب آباد به شکل یک پدیده باورنکردنی در درس فیزیک سالها پیش خود رانشان دادو اغازگر معرفی محمد بعنوان پدیده ای در آموزش فیزیک گردید...
محمد فیزیک را با عشق زندگی میکند و میاموزاند .....
این اندکی از بحث های صورت گرفته در فستیوال خانوادگی ما در رباط بود که امیدوارم خوشتان امده باشد و باعث بشود شما هم ما را به فستیوال های خانوادگی خود دعوت نمایید
منتظریم
--------

لینک های مرتبط:

شهرباربد
فارس نما

عکس از جهرمی سایت شهرباربد

ديشب راديو مراسم شب احياء آقاي انصاريان را پخش مي‌کرد که تهران به قول معروف حسابی توي بورس است . يکي از دعاهاي جالبي که ايشان در خاتمه کرد اين بود "خدايا مرگ ما را هنگام نماز قرار بده. خدايا مرگ ما را در بيمارستان و جايي که زن‌هاي نامحرم دور و بر ما را گرفته‌اند قرار نده". اگر از نگاه مردسالارانه و سنتي و اندکي جنسي که در قسمت دوم اين دعا وجود دارد بگذريم واقعيت اين است که تا همين چندي قبل اکثر مرگ‌ها نه در بيمارستان بلکه در ميان خانواده رخ مي‌داد. چيزي که به مرگ طبيعي موسوم بود. يعني همان که فرد شب مي‌خوابيد و بعد ديگر از بيداري خبري نبود. مرگ هنگام نماز هم چيز نامتداولی نبود. اين قدري که در خاطرم مانده زياد مي‌شنيدم که مثلا فلاني در هنگام نماز به رحمت خدا رفته است چيزي که اين اواخر بسيار کم شنيده‌ام. کاستلز در کتاب "عصر اطلاعات" در فصلي به اين مي‌پردازد که انکار مرگ از ويژگي‌هاي عصر جديد است. تلاش براي غلبه بر مرگ و انکار آن به اينجا مي‌انجامد که اکثريت قاطع مرگها در بيمارستان و اغلب در بخش‌هاي مراقبت ويژه رخ مي‌دهد و جسم بيمار قبل از مرگ از محيط اجتماعي و عاطفي خود خارج مي‌شود. کاستلز مي‌گويد:" آخرين پرده نمايشنامه حيات ما در محيطي بسيار بهداشتي اجرا مي‌شود و دلبستگان‌مان جرأت اعتراض ندارند: اين در واقع بسيار کثيف، بسيار فضاحت‌بار، بسيار زجرآور، بسيار غير انساني و بسيار خفت‌بار است. رشته زندگي در آستانه آخرين لبخند احتمالي مي‌گسلد، و مرگ تنها پس از لحظه‌اي بسيار کوتاه و آييني، پس از ان که چهره‌سازان متخصص، صحنه آرايي آرام‌بخش خود را به انجام رساندند، هويدا مي‌شود."

در مراسم دعای کمیلی که برای شفای دوست عزیزمان مهدی ساعدی در مسجد دانشگاه شریف برگزار شد کسانی را ملاقات کردم که سالها ندیده بودم. یکی از آنها سرداریداللهی اولين فرمانده سپاه جهرم بود. آشنایی و ارادت میان ما یک طرفه است، یعنی من ایشان را می‌شناسم ولی ایشان مرا نمی‌شناسد و البته عجبی هم نیست. چهره و فیزیک بدنی ایشان تغییر چندانی نکرده بود شاید فقط کمی رنگ موها تغییر کرده بود. مشهود بود که نگران وضعیت مهدی ساعدی است گرچه همچنان همان صلابت یک فرمانده جنگ در چهره‌ پابرجا مانده بود، همان کاریزمای نسل اول بچه‌های سپاه. ذهنم به سرعت به عقب برگشت به سالهای دوری که مثل برق گذشتند. درست یادم می‌آید اولین باری که ایشان را دیدم تازه وارد بسیج شده بودم و برای یک مانور در محل سپاه جمع‌مان کرده بودند. محلی که قبلا دانشسرای آموزش و پرورش بود و حالا شده بود مقر سپاه. آن زمان اول راهنمایی بودم. همه را جمع کردند تا آقای یداللهی که فرمانده سپاه جهرم بود سخنرانی کنند. البته آن موقع هنوز در سپاه درجه و رتبه وجود نداشت و همه برادر بودند: برادر رحمانیان، برادر شاه‌علیان، برادر نامجو، برادر مصلی‌نژاد، برادررستگار ... چه اسم‌های خاطره‌برانگیزی!. ایشان هم برادر یداللهی بودند. همه آنهایی که مثل من آنجا بودند چیزی حول و حوش 10 تا 15 سال سن داشتند. همه صحبت‌های ایشان یادم نیست، چیزی که یادم مانده این است که ایشان ‌گفتند بهرحال به زودی مستضعفین بر مستکبران عالم پیروز خواهند شد و کل جهان به تسخیر اسلام در خواهد آمد. در آن روز ما برای اداره جهان به نیروهای متعهد نیاز داریم. مثلا شاید شما را برای اداره فلان شهر آمریکا نیاز داشته باشیم و شما باید خود را برای چنین روزی مهیا کنید. البته شاید گونه‌ای از شوخ‌طبعی هم در صحبت‌هایش بود اما درون‌مایه صحبت ها کاملا جدی بود. شاید برای کسانی که آن سال‌ها و آن شور و نشاط را تجربه نکرده‌اند این حرف‌ها و آرمان ها به نظر خنده‌دار برسد اما آن حرف ها در ظرف و بافت زمانی خود حرف‌هایی بسیارجدی بودند. گرچه آرمان شهری که در اذهان آن نسل بود هرگز محقق نشد اما باید به والایی و بلندی آن آرمان‌ها حسرت خورد. به قول دوستی آرمان‌های نسل جدید را درچهار چیز می‌توان خلاصه کرد: 1- داشتن یک گوشی موبایل خوب 2- داشتن یک لپ تاپ خوب 3- داشتن یک ماشین خوب 4- چهارمی را خودتان حدس بزنید!