تقدیم به دوستی که این روزها  آزادیش را  به انتظار نشسته ام  .

با شعری از شاعر عشق و آزادی    ،      احمد شاملو 

 آه اگر آزادی سرودی مي‌خواند........                                 کوچک
  ....... همچون گلوگاه ِ پرنده‌يي،
                                          ................... هيچ ‌کجا ديواری فروريخته بر جای نمي‌ماند.  .......... آه اگر آزادی سرودی مي‌خواند                                                                                                                                 کوچک
                                                                                                                            کوچک‌تر حتا
                                                                                                      از گلوگاه ِ يکي پرنده!......................  ....

حیفم آمد بی شعری از پابلو نرودا شاعر آزادیخواه شیلیایی متن را ببندم به امید روزی که هیچ زندان و زندانی و زندانبانی و بازداشتگاهی بر روی زمین نباشد  و عدالت در پشت میله ها تفسیر نگردد.                         

        .....تو به آرامی آغاز به مردن میکنی                                اگر هنگامیکه با شغلت یا عشقت شاد نیستی                               آن را عوض نکنی                               اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی                               اگر ورای رویاها نروی                              اگر به خودت اجازه ندهی                              که حداقل یکبار در تمام زندگیت                            

   ورای مصلحت اندیشی بروی