دوستان

برای شما نمیدونم ؛ برای من که گاهی پیش میاد یک فراموشی لحظه ای که امروز در کدام ماهیم ؟ چه فصلی ؟ چه سالی ؟  گاه در بزرگراه های این شهر بزرگ حین رانندگی که کجا هستم ؟ کدام بزرگراهم ؟ راهی کجایم ؟حتی اگر به خودت نیایی و حافظه ات بر نگردد شوری به دلت نمی افتد و ترسی غلبه نمیکند بزرگراه ترا هدایت خواهد کرد ترا می برد  بزرگراه راه را به تو نشان می دهد و به مقصدت می رساند .این بزرگراه یا به انتها می رسد  و ترا به مسیری دیگر رهنمون می کند و بیادت می آورد که مقصدت کجا بود و یا تابلوی راهنمایی ترا به خروج  از بزرگراه و ورود به بزرگراه یا راهی دیگر میخواند.ریل های قطار کشیده شده اند تامسافران قطاررا به مقصدی تعیین شده برسانند  ونیز راهها و اتوبان ها.خودت را به بزرگراه که انداختی به جاده که زدی سوار قطار که شدی به مقصد میرسی مقصدهای تعیین شده.وجود بزرگراهها و مسیرها شاید ویژگی این زمانه است .راههای از پیش تعیین شده.مسیرهای طراحی شده و تو ناگزیربه انتخاب بزرگراه و راهی هستی و نقشی در تعیین مقصد بزرگراه نداری.دبستان دبیرستان دانشگاه و شغلی در راستای درسی که خوانده ای و عاقبت بازنشستگی. تا بزرگراه به مقصد برسد عمری گذشته. وارد که شوی و بفهمی اشتباه کرده ای  برگشتنش تا رسیدن به خروجی بزرگراه که مسیری طولانیست ممکن نیست و آنزمان هم ناگزیر از انتخاب بزرگراهی دیگر . گاهی غبطه به حال آنها که وارد این بزرگراه ها نشده اند .از این کوچه به آن کوچه از این خیابان به آن خیابان تا بالاخره راه خود را جسته اند.از کوچک و اندک شروع کرده اند این شغل و آن شغل را تغییر و ترقی داده اند تابه جایی رسیده اند...

عکس از جوادگلزار