دنیای دموکراتیک
اگر دنیا رابه مثابه یک جامعه محسوب کنیم ، دنیا را نمیتوان جامعه ای دموکراتیک نامید که تک تک اعضا از حقوق مساوی برخوردار باشند.هر چند دنیا به ساز قوانین ملل متحد نمیچرخد حتی در همان قوانین نیز رعایت برابری نشده است و میزان قدرت است و حقی که به رای قدرتمندان در صدور بیانیه ها میدهند. این کمترین آیینه قانون حاکم امروز بر دنیاست . شاید این قانون طبیعت باشد و تاریخ انسان ها با همین قانون ساخته شده است. هر چه قدرتمند تر باشی صاحب نفوذتری و رایت بر مسند اجرا می نشیند تجربه کره شمالی و یا پاکستان نشان میدهد که داشتن بمب اتم چاره کار و قدرت آفرین نیست و نمیدانم شاید تجربه شوروی یاد آور این خاطره باشد که از دهان خلق خود گرفتن و به دیگران دادن نه قدرت آفرین است و نه ماندگار.حتی اگر نظام شوروی که بجای همه مردم تصمیم میگرفت و از جیب آنهاخرج میکرد فقط به بسط ایدئولوژی خود می اندیشید ویا حمایت طبقه کارگران دنیا .به تاریخ صدر اسلام که نگاه میکنیم و به حاصل لشکرکشی ها ی به مصر و وایران وشام حاصل حکومتی اسلامی فربه تر و مقتدرتر می بینیم نه مسلمانانی فدا شده برای احقاق حق دیگران و حتی فدایی به راه راست رسیدن ایشان.
یاد سخنان مهاتیر محمد می افتم که اگر اشتباه نکنم در مصاحبه ای با یکی از روزنامه های خودمان بعد از واگذاری قدرتش و آمدنش به ایران : مضمون حرفش این بود که باید اقتصاد را شکوفا کرد و فقط به رشد اقتصادی اندیشید و سری تو سرها در آورد بعد از آن است که میتوان حرفی برای گفتن داشت.شاید رابطه بین قدرت و استقلال در دنیا رابطه ای مستقیم باشدبه چین در برابر آمریکا نگاه کنید.یعنی هر چه ضعیفتر باشی استقلالت در معرض خطراست.
مصر به اندازه قدرتش میتواند مستقل بماند ورنه برای بقا به دست مبارک یا هر کسی دیگر و گرفتن وام و کمک باید در ازایش استقلالش را بدهد و منافع دیگران را ملاحظه و پشتیبانی کند.در این راه دیکتاتورها بخشی از استقلال هم فدای منفعت شخصی و ماندگاری خود و نه ملی می کنند. ملت مصرخودش تصمیم می گیرد که وزنش را در دنیا بسنجد و با هوشیاری و بصیرت بهترین تصمیم را بگیرد و جایگاهش را در دنیا تشخیص دهد و پیدا کند و یا میتواند علیه مناسبات دنیا قد علم و شورش کند و استقلالش را به هر قیمت حفظ کند.در استقلالی که حفظ غرور عربی وحمایت از برادران عربش در فلسطین و بر هم زدن صلحش با اسرائیل از هر منفعتی اولیتر است. و یا اگر دست هم به معامله زد معامله ای یکسویه نباشد و به همان اندازه که میدهد بستاند برای ملتش نه خانواده و شخص.بی تردید صاحبان قدرت دنیا در مصر بیکار نمی نشینند و تا می توانند تلاش خواهند کرد در مطمئن ترین و بهترین جایگزین برای مبارک وبعد از همه تلاش ها با هر کسی که جایگزین شود خواه اخوان خواه لیبرال ها و یا هر کس دیگر به مذاکره می نشینند تا سهم منفعت آنها هم کنار گذاشته شود . و این دیگر به مهارت و خواست حاکمان بر میگردد که در این مذاکره به زیرکی به بیشترین منفعت ملی و یا ارمانی خویش پای فشارندو خواسته اکثریت مردم را به پیش ببرند و امانتداری کنند.
حق با جمهوری اسلامیست آنچه مسلم بود مبارک حاکم نامبارکی برای غرب نبود و غرب نگران رفتن او و خلا و جانشین از پس او بود.و نیز آنچه مسلم است غربیان از متزلزل شدن حکومت ایران استقبال می کنند هر چه نباشد و هر چه شود حکومتی صاحب قدرت در منطقه که باعث مزاحمت بر سرراه منافع ایشان است برای مدتی بهم میریزد و بی ثبات می شود و آرامش خیالی برای ایشان.به نحوه گزارش بی بی سی از معترضان مصری که دوربین ثابتش از میدان تحریر فراتر نمی رفت در مقایسه با گزارش های احساسی و لحظه به لحظه از نا آرامی های ایران توجه کنید.
آیا انتقاد و اعتراض مردم از جمهوری اسلامی آب ریختن به پای آسیاب غربیان و خلاف مصالح ملی است?
.و هر معترضی عامل بیگانه است.آیا معترضان باید به نفع ثبات مملکت از اعتراض خویش چشم پوشی کنند ؟ و اگر چنین نکند بر خلاف منافع و مصالح ملی خویش عمل کرده است؟
در مقابل آیا باید از جمهوری اسلامی نیز انتظار داشت به اعتراض معترضین در فضایی عادلانه رسیدگی کند؟
و اگر جمهوری اسلامی چنین نکند؟
معترضین براستی چه میخواهند؟