نوشته زیر توسط ایمیل از طرف علی آقای شهامتدار بدستم رسیده مطلب جالبی دیدیم برای درج در دوستان
از آدرس تصاویرش بر میاد که منبع سایت تابناک باشد

9 سال پیش در یک شب بارانی دو گردشگر موتور سوار آلمانی در راه ماندند و برای اینکه بتوانند در یک جای امن شب را به صبح برسانند به خانه یک روستایی پناه بردند. عباس یک کارگر ساده روستایی همراه خانواده اش تلاش کرد تا به شیوه خودش از مهمانان خارجی به خوبی پذیرایی کند...


کلبه آنها محقر بود و به جز چای آتشی و غذای روستایی چیز دیگری نداشتند. مهمانان عباس خارجی بودند و امکانات او برای پذیرایی اندک. سادگی پذیرایی خانواده عباس و زندگی یکروزه در روستای خوش آب و هوا رضایت حداکثری دو مهمان آلمانی را جلب کرد آنقدر که سه ماه بعد یک گروه هفت نفره آلمانی به پیشنهاد دوستانشان به خانه عباس رفتند. آنها خواستند تا با همان دم پختک و چای آتشی که دوستانشان تعریف کرده بودند در خانه روستایی عباس پذیرایی شوند.

صبح عباس راهنمای آنها شد تا بتوانند مناطق دیدنی و طبیعی روستای بزم شهر بوانات فارس را ببینند.

موقع برگشت مهمانان آلمانی 200 هزار تومان به عباس هدیه دادند. این پول در آن زمان برای عباس زیاد بود و او را به این فکر انداخت که بهترین راه برای کسب و کار می‌تواند پذیرایی از گردشگران در یک روستای با صفا باشد. بنابراین شروع به کار کرد. طوری که از نه سال پیش تا امروز 18 هزار گردشگر خارجی به روستای بزم در منطقه بوانات فارس آمده‌اند و عباس هم به عنوان کارآفرین برتر در صنعت گردشگری توانسته 126 لوح سپاس بگیرد و درآمد روزانه اش از روزی سه هزار تومان به 6 میلیون تومان برسد. عباس 35 ساله به 28 کشور دنیا سفر کرد و خانه 80 متری او الان به 120 هزار متر رسیده است!

زهرا و نیلوفر دو دختر کوچک او کوچکترین راهنمایان ایرانی معرفی شده‌اند و تا کنون هم شبکه‌های تلویزیونی آلمان، روسیه، تایلند، شبکه 2 و 4 ایران فیلمهای مستندی با موضوع رونق گردشگری در روستای بزم بوانات پخش کرده‌اند.

او تعریف می‌کند که روزهای اول به آژانسهای مسافرتی شیراز و اصفهان سر زدم و گفتم که می‌توانم از گردشگران شما در روستا پذیرایی کنم. آنها هم گفتند باید مجانی بیایند روستا تا ببینند آیا اوضاع برای پذیرایی مناسب هست. آرام آرام مهمانان من از هفت نفر به چند هزار گردشگر خارجی رسید و به یک حمام خانه ام 12 حمام دیگر اضافه شد تا جایی که می‌توانم الان تا چند هزار گردشگر را در روستا اسکان بدهم و برای پنج هزار نفر در منطقه بوانات اشتغالزایی کنم.

عباس برزگر قصد دارد تا یک هتل عشایری در ارتفاعات روستا بنا کند. او می‌گوید: این هتل یکی از گرانترین مراکز اقامتی ایران خواهد شد. این کار را با کمک ایل عشایری انجام می‌دهم.

برزگر معتقد است که در ایران مسئولان فقط شعار می‌دهند گردشگری صنعت درآمدزایی است. اما من یکی از کسانی بودم که توانستم هم برای خودم و هم اهالی روستای بزم بوانات درآمدزایی کنم. هر روز از یک مغازه خرید می‌کنم تا همه مغازه داران از این کار سود ببرند.

او فهمیده که اصالت و نوع غذا و چارچوب خانواده روستایی بسیار با ارزش است و می‌توان از راه معرفی آن به دیگران هم ارزشها را حفظ و هم برای خود و دیگرن درآمدزایی و اشتغال زایی کرد.

برزگر از گردشگران خارجی در روستا با محصولات کشاورزی خود پذیرایی می‌کند. خانواده و اهالی روستای بوانات همگی در امر کشاورزی موفق هستند و صبحها با عسل طبیعی و گردوی زمینهای خودشان از مسافران پذیرایی می‌کنند.

برزگر ادعا می‌کند که در موفقیتش هیچ سازمان و مرکزی دخالت نداشته است." سازمان میراث فرهنگی پروانه گردشگری به من نمی‌داد و می‌گفت که باید تحصیلات عالیه داشته باشی. اما زمانی که کارم رونق گرفت پروانه افتخاری گردشگری دادند و در همایش هایشان از من و دخترانم تقدیر کردند."

او می‌گوید که همه تجربیاتش را در برخورد با گردشگران به دست آورده است." به عنوان یک گردشگر به کشورهای اروپایی سفر کردم تا ببینم یک توریست به چه چیزهایی نیاز دارد و آنها برای گردشگران چه کاری انجام می‌دهند. این موضوع کمک زیادی به من کرد. من متوجه شدم که بهترین راه پذیرایی از مهمان خارجی رفتار درست با اوست. نباید مصنوعی به آنها خوشامد بگویید. درست است که زبان شما را متوجه نمی‌شود اما می‌فهمد که از او برای چه منظوری پذیرایی کرده اید. گردشگر خارجی فقط می‌خواهد به او توجه شود، همه چیز بهداشتی باشد، دروغ نشنود و احساس نکند که می‌خواهید جیب او را خالی کنید. این سادگی در رفتار و گفتار باعث شده تا آنها از زندگی روستایی لذت ببرند. ما مسافران را به خانه مان راه می‌دهیم نه برای چاپلوسی بلکه می‌دانم آنها می‌خواهند یک زندگی واقعی روستایی را ببینند و با همان آدمها زندگی کنند. هر کدام از ما که از مسافر خارجی پذیرایی می‌کنیم مانند یک سفیر ایرانی هستیم که ایران را به کشورهای دیگر معرفی می‌کنند. بنابراین باید بهترین رفتارها را با گردشگر خارجی داشته باشیم.

برزگر در زمینه طبیعت گردی هم فعالیت می‌کند و با اینکه در 80 کیلومتری پاسارگاد قرار دارد می‌تواند با استفاده از دو آژانس مسافرتی خود تورهای طبیعت گردی، پرنده نگری، عشایر و بازدید از جاذبه‌های تاریخی را راه‌اندازی کند.

عباس برزگر می‌گوید: وقتی فعالیت من و خانواده ام مورد استقبال دیگران قرار گرفت و بسیاری از کشورها به استفاده از خدمات ما علاقه نشان دادند کارشناسان داخلی و خارجی حوزه گردشگری پیشنهاد کردند که پس از این می‌توانیم در برگزاری تورها و دعوت از مسافران و گردشگران خارجی با افراد متخصص همکاری کنیم تا بتوانیم موفقتر از گذشته عمل کنیم و علاوه بر آن خودمان مجری تورها باشیم؛ این شد که به فکر را ه‌اندازی شرکت خدمات مسافرتی بوان گشت افتادم و با همکاری دوستان این شرکت تشکیل شد. البته این را هم بگویم که من از روزی که متوجه شدم بوانات قابلیت جذب گردشگر را دارد، به گونه‌ی برنامه ریزی کردم که از ورود تور مردم روستایی و شهری و حتی عشایر از مزایای اقتصادی تورها و ورود گردشگران به منطقه بهره مند شوند.

برزگر می‌گوید: مشکل ما ایرانیان این است که می‌نشینیم تا دیگران برای ما برنامه ریزی کنند. در حالی که جوانان کشور ما می‌توانند به راحتی با کمی ذوق و سلیقه کاری کنند که هم خودشان درآمد خوبی داشته باشند هم دیگران از کنار آنها سود ببرند.

او می‌گوید: کمتر کسی دنبال کارآفرینی می‌رود. مطمئن باشید هر روستایی در ایران به تنهایی می‌تواند از ابیانه بهتر و پر رونق تر باشد.


همه اهالی منطقه بوانات و روستای بزم از دهکده گردشگری عباس درآمد دارند. دیگران هم می‌توانند بیایند و ببینند که چطور یک پسر ساده روستایی با سواد بسیار کم توانست کارآفرینی کند و از صنعت گردشگری به معنای واقعی درآمد زایی کند.

روستای بزم در 17 کیلومتری شهر بوانات به سمت استان یزد و کرمان آخرین نقطه استان فارس است که به منطقه گردشگری بوانات معروف شده است. فاصله این منطقه از شیراز و یزد دو ساعت و نیم است.

مجموعه گردشگری بوانات سه اتاق قدیمی دارد که هرکدام حدود 700 سال قدمت دارند و 500 دلار هزینه یک شب اقامت در این اتاقها است.

سوئیت‌های مدرن و سنتی و 6 اتاق عمومی، ویلاهای وسط باغ و گالری عکس و موزه مردم شناسی و کشاورزی گوشه‌ی از امکانات این مجموعه است. همچنین امامزاده بزم و در کنار آن بارگاه امام زاده شاه میرحمزه (ع)، پل تاریخی سوریان، منطقه گردشگری محمد حنیفه و مسجد جامع سوریان و موزه بوانات از جمله بناهای تاریخی و مناطق گردشگری منطقه بوانات فارس هستند.

 نوشته زیر نوشته دوست بسیار عزیزمان فتاح رامشخواه است که گاه به گاه یاداشت هایی بصورت پیامک برای من می فرستد با تشکر و آرزوی بهترین های برای او .

------------------------------------------------------------------------------------------ 

اگربخواهم سير جوامع مذهبي به ويژه ايران را ترسيم كنم به صورت زير است :

پيامبرمحوري يا امام محوري متن محوري وخردمحوري كه دراغازان هستيم.اغاز خردمحوري باشك وترديد ونيز جستجوي هويت ، هويتي كه تاريخي است همراه است.وترديد درمباني شناختي انسان بطور مداومومستمر است . خردمحوري بواقع مفهومي جز انديشه محوري ،معناي ديگري ندارد انديشه اي كه مبتني بر گمانه زني وفرضيه ازمون وخطا وترديددرمباني شناختي انسان است.بعبارت ساده تر انديشه محوري هرعرصه اي رامي كاودبلكه مورد حمله قرارميدهدميتوان گفت درانديشه محوري نخستين پيشتازان روشنفكرانندكه سرانجام ان عرصه را به علم درمعناي ساينس وامينهند شايد بتوان هنرمندان را  پیشتازان اندیشه محوری دانست و این فقط بخاطر بینش شهودی آنان استدرعصرمتن محوري اين متن مقدس است كه مرزهاي انديشه راتعيين ونميگذارد انديشه پا راازان مرزها فراترنهد.اما درانديشه محوري اين  متن است كه حدش توسط انديشه تعيين ميشود

به بيان ساده درانديشه محوري متن بعنوان امري مقدس واسماني تابع ودنباله روامري زميني و نامقدس ميشود.

 تقدیم به دوستی که این روزها  آزادیش را  به انتظار نشسته ام  .

با شعری از شاعر عشق و آزادی    ،      احمد شاملو 

 آه اگر آزادی سرودی مي‌خواند........                                 کوچک
  ....... همچون گلوگاه ِ پرنده‌يي،
                                          ................... هيچ ‌کجا ديواری فروريخته بر جای نمي‌ماند.  .......... آه اگر آزادی سرودی مي‌خواند                                                                                                                                 کوچک
                                                                                                                            کوچک‌تر حتا
                                                                                                      از گلوگاه ِ يکي پرنده!......................  ....

حیفم آمد بی شعری از پابلو نرودا شاعر آزادیخواه شیلیایی متن را ببندم به امید روزی که هیچ زندان و زندانی و زندانبانی و بازداشتگاهی بر روی زمین نباشد  و عدالت در پشت میله ها تفسیر نگردد.                         

        .....تو به آرامی آغاز به مردن میکنی                                اگر هنگامیکه با شغلت یا عشقت شاد نیستی                               آن را عوض نکنی                               اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی                               اگر ورای رویاها نروی                              اگر به خودت اجازه ندهی                              که حداقل یکبار در تمام زندگیت                            

   ورای مصلحت اندیشی بروی                           

 نقد یک بدعت غیر علوی* .....................................................

باید چهره محمد رنگین کار را درتابستان 74 دیده باشی با آن عینک قطور، پیشانی برهنه،فراخی صورت  و هندسه اضلاع متقاطع ...باید صدایش را شنیده باشی – محمد رنگین کار را میگیم – قامت مردانگی اندامهایش سرتاسر، سرشار، کامل،بم وگرم ومطمئن ....وقتی صحبت از 3000 اتوبوسی میکند که 2 روز قبل از سفر هاشمی رفسنجانی به جهرم آمده اند و یک عالمه آدم را برای شرکت در مراسم استقبال از رئییس جمهور باخود حمل میکنند که ذبیح با طبیعت ضد حالی که دارد میپرسد خوب محمد این 3000 اتوبوس را کجای جهرم پارک کرده بودند که ما ندیدیم .... انوقت معنای صدای راه افتادن قطار خنده ی رضا نامجویان را بهتر میفهمی وقتی چشمش به چهره ی هنگ کرده محمد می افتد ...این را گفتم که حال ذبیح را بهتربفهمی در هنگام دادن تحلیل به دکتر صفر پور پس از مشاهده ی ازد حام جمیت  استقبال کنندگان از رئیس جمهور در شیراز  _88_که ازطریق دوستی از دستور اکید استاندار فارس به تمام فرمانداران مطلع میشود که هرکس بفراخور شانیت خویش  اتوبوس وآدم بیاورد وجالب تر لیاقتی است که فرماندار شهری  از خود نشان می دهد وماحصل این رفت و برگشت اتوبوسها تعدادی   شهید گمنام قربانی *پا قدم رئیس جمهور میکند گمنام ازآن جهت گفتم که هیچ رسانه ی خبری حاضر به ارسال خبر آنها نشدنتیجه ی اخلاقی : ازشهروندان عزیز تقاضا میشود جهت پیشگیری از موارد مشابه باپای پیاده به استقبال رئیس جمهور بروند که نه  تنها مشکل جای پارک برای  اتو بوسها نخواهیم داشت بلکه ازسوانح جاده ای نیز جلوگیری میشود. 

*اشاره به ماجرای مراسم  بدرقه امیر مومنان توسط مردم شهر انبار و واکنش آن حضرت درنهی آنان .

کشته و مجروح شدن چند دانش آموز در راه استقبال*

بيهودگي است ! بيهودگي است! زندگي، سراسر بيهودگي است! آدمي از تمام زحماتي که در زير آسمان مي‌کشد چه نفعي عايدش مي‌شود؟ نسل‌ها يکي پس از ديگري مي‌آيند و مي‌روند، ولي دنيا همچنان باقي است. آفتاب طلوع مي‌کند و غروب مي‌کند و باز به شتاب به جايي باز مي‌گردد که بايد از آن طلوع کند. باد به طرف جنوب مي‌وزد و از آنجا به طرف شمال دور مي‌زند. مي‌وزد و مي‌وزد و باز به‌جاي اول خود باز مي‌گردد. آب رودخانه‌ها به دريا مي‌ريزد، امّا دريا هرگز پر نمي‌شود. آب‌ها دوباره به رودخانه‌ها باز مي‌گردند و باز روانه دريا مي‌شوند. همه چيز خسته‌کننده است. آنقدر خسته‌کننده که زبان از وصف آن قاصر است. نه چشم از ديدن سير مي‌شود و نه گوش از شنيدن. آنچه بوده باز هم خواهد بود، و آنچه شده باز هم خواهد شد. زير آسمان هيج چيز تازه‌اي وجود ندارد. آيا چيزي هست که در باره‌اش بتوان گفت :«اين تازه است؟» همه چيز پيش از ما، از گذشته‌هاي دور وجود داشته است. يادي از گذشتگان نيست. آيندگان نيز از ما ياد نخواهند کرد. «برگرفته از کتاب جامعه، عهد عتيق» ]]>

 چند شب قبل فرصتي شد تا در سينما صحرا فيلم اخراجي‌هاي 2 را قبل از اکران عمومي آن ببينم. فيلم دو ژانر مختلف و کاملاً جا افتاده را با هم تلفيق مي‌کند. يکي ژانر اردوگاه اسيران که در سال‌هاي بعد از انقلاب تلويزيون انواع و اقسام آن را به نمايش گذاشته است. اين ژانر معمولاً نحوة مواجهة اسراي متفقين (معمولاً انگليسي و آمريکايي) با آلماني‌ها را به تصوير مي‌کشد که چگونه در آنجا نيز نبرد به‌گونه‌اي ديگر در جريان است. موضوع اين دسته از فيلم‌ها معمولاً يا فرار از اردوگاه است و يا رو کم کردن آلماني‌ها برسر يک مراسم تشريفاتي همانند برگزاري يک مسابقة فوتبال (مثل فيلم«فرار به سوي پيروزي» با بازي سيلوستر استالونه) است و گاهي هم ترکيبي از اين دو. ژانر ديگري که فيلم‌هاي زيادي با استفاده از آن ساخته شده است و اخراجي‌هاي 2 نيز از آن بهره مي‌گيرد هواپيمادزدي است. در هر صورت ده‌نمکي اين دو قالب جا افتاده را به‌کار مي‌گيرد و فيلمش را به جلو مي‌برد. اخراجي‌هاي 2 با تکيه بر موفقيت قسمت قبلي فيلم (اخراجي‌ها) و با استفاده از همان بازيگران ساخته شده است. در فيلم اسيران ايراني در اردوگاه دچار دودستگي هستند. يک دسته ارزشي هستند و دسته ديگر که از حمايت بعثي‌ها برخوردارند لاابالي هستند و اهل عيش و نوش و طرب. بعثي‌ها هم با استفاده از اين اختلاف کار خود را پيش مي‌برند. قهرمانان قسمت قبل که اکنون اسير شده‌اند به اين اردوگاه وارد مي‌شوند و مثل هميشه با دم مسيحايي خود به سرعت باني تحوّل روحي و معنوي همه مي‌شوند. امام جماعت مسجد (در قسمت قبل) که حالا اسير شده عليرغم اين که ايراني‌هاي بد وي را لو داده‌اند دو دستگي را پايان مي‌دهد. سرانجام در هيجان‌انگيزترين قسمت فيلم در مراسم تبليغاتي که بعثي‌ها در برابر دوربين‌ها و خبرنگاران برپا کرده‌اند ايراني‌ها به جاي خواندن و اجراي موسيقي مبتذل، سرود «اي ايران» را سر مي‌دهند و فيلم به پايان مي‌رسد. البته شاهکار اين جاست که در آخرين لحظة فيلم نوشته‌اي به اين مضمون ظاهر مي‌شود «اخراجي‌هاي 3 هم ساخته خواهد شد؟». مطمئناً فيلم که به نمايش عمومي درآيد به اندازة کافي در بارة آن بحث خواهد شد و حتماً آدم‌هايي پيدا خواهند شد که فيلم را از جنبه‌هاي گوناگون تحليل کنند و احتمالاً پنبة آن را بزنند. اما نکتة جالبِ فيلم شايد اين موضوع باشد که چگونه در بازسازي و روايت حوادث تاريخي ارزش‌هاي فعلي و جاري بر حوادث گذشته سوار مي‌شوند و عملاً حوادث تاريخي را تحريف و به زبان خود روايت مي‌کنند. آنهايي که زمان جنگ را بياد دارند مطمئناً مي‌دانند که گفتمان رايج در آن زمان گفتمان شيعي بود که بيشتر در مناسک شيعي، ادعيه‌ها و زيارت‌هاي مذهبي و نيز نوحه‌هاي آهنگران تبلور مي‌يافت؛ نه گفتمان مليِ و ناسيوناليستي و سمبول بارز آن سرود «اي ايران». اين که امروز ارزشي‌ترين اقشار جامعه (البته به ادعاي خود) و البته رسمي‌ترين آنها سه دهه پس از انقلاب اسلامي و عليرغم گفتة امام که گفته بود ملي‌گراها بروند گم شوند، چنين رويکردي را بر مي‌گزينند شايد گوياي اين باشد که چگونه جريان‌هاي فکري ريشه‌دار امّا طرد شده خود را بازسازي مي‌کنند و سرانجام جريان‌ فکري غالب را استحاله و يا به تسليم وامي‌دارند.

زمانی تو  خيابان هاي شلوغ و پلوغ تهران در بساط یک دستفروش  يك  mp3 خریدم.

این سی دی جز یکی دوبار مختصر ماهها بلا استفاده ماند تا اینکه مدتی پیش ترجیح دادم در طول مسیر 30 کیلومتری خانه تا محل کار آنرا جایگزین سی دی قمیشی در پخش ماشین کنم .حداقل از افزایش سرعت بی اندازه ای  که ناخودآگاه از ریتم آهنگ می گرفتم نجاتم میداد.

و اینگونه بود که سفر در سفر آغاز شد .

سفری به اعماق دخمه های هول انگیز اهرام ثلاثه .

شانه به شانه بردگان و حس درد و استشمام عرق تن ایشان در زیر بار جوردرطول تاریخ

بردگان آرمیده در دیوارهای چین و دخمه های مجاور اهرام.

شرکت در کلاس تاریخ و جامعه شناسی استادی بزرگ.

تا بحال در محضر کسی بوده ای که جمله به جمله اش حساب شده و پر بار و پر از دانش و آگاهی باشد و هر کلامش مملو از محتوی و دانش باشد ؟ساعتی نیم ساعتی چقدر میتوانی در محضر چنین کسی باشی ؟

اما به معجزه mp3  ساعت ها میتوانی.

سفری به خانه گلی علی(ع) و تماشای شخصیت والای حضرتش که تا قبل از آن اینگونه محو عظمتش نبودی.

به سقبفه

به جمل و نهروان و...

نیایش

لعن مصلحت اندیشی

مرور خاطر و افکار انقلاب

افکاری که انقلاب بر آن پایه شکل گرفت

سفری به سالهای ملتهب منتهی به انقلاب

سفری به حسینیه ای مملو از جوانان پرشور و آرمانگرا و نگاه های پر از امید و عزم های جزم برای انقلاب

برای زیر و رو کردن برای تغییر دادن تاریخ و میهن و حتی دنیا .

و طنین صدای سخنرانی مملو از درد ...

سفری در دعوت به خویشتن

سفری برای هشدار به از خو بیگانگی

...

در این نوبت قصدم از این نوشتار شرح این سفرها و گفته های شریعتی بزرگی نبود  که اورا بزرگی یافتم که نتوان به سادگی و با جملاتی مختصر نقدش کرد

تنها قصدم اشاره به معجزه امکانات صوتی و یا مالتی مدیاست که در این زمان از آن برخورداریم

منتظر یاداشت های دوست عزیزی برای  این نوشته خواهم ماند که این ذوق مرا کور کرد و نقدهای کوبنده ای  گفت ، باشد که راهگشا شوند و بحث خوبی در گیرد.

و همینطور منتظردوستان دیگر هستم که خبر از وجود اینگونه  mp3  ها بدهند در هر زمینه ای خصوصا تفکر و روانشناسی تا لیستی فراهم شود ممنون خواهم شد.

 باسلام -از ذبیح عزیز برای غلیه بر عصبانیت و نیفتادن در دام آن و چاره آن کمک خواستم .

مطلب زیر را برایم ایمیل کرد . آن را اینجا آوردم شاید برای کسی دیگر هم مفید آید .

-خشم 3 مولفه دارد که رفتاری ،فیزیولوژیکی و شناختی_ افکار شما_ میباشد.

 خشم را در سطوح پایین کنترل نمایید _به محض دریافت علایم_ اجازه ندهید متراکم شود.

 به خود پیام دهید من عصبانی ام ._مراقبت از خود_

به طرف مقابل پیام دهید من عصبانی ام._ایجاد همدلی_

پیام های بدنی مربوط به عصبانیت خود را بشناسید._ مثلا گرم شدن صورت،عرق کردن دستها،سردرد،_

و به نحوی مقابله نمایید مثلا_شستن دستها،خنک کردن صورت ،دراز کشیدن،_

علایم آشکار ساز خشم خود را بشناسید.*مثبت اندیشی و ذهن بدون ارزیابی و قضاوت داشته باشید._

 و توصیفی_قضاوتهای خود را جدی نگیرید_قضاوتهای خود را جدی نگیرید.

 منبع : کتاب :خشم میکشد

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد. کارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است. در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

دیروز خبری که در تلگراف خواندم باعث شد، جستجویی انجام بدهم و به چیزهای جالبی برسم:

تا به حال از خودتان پرسیده‌اید که علت رخ دادن این همه فجایع، نسل‌کشی‌ها و جنگ‌ها چیست؟ مگر ممکن است که این فجایع بدون همکاری میلیون‌ها نفر از مردم یک جامعه به وقوع بیپوندند؟ مگر می‌شود جنایات نازی‌ها را در جنگ جهانی دوم تنها به هیتلر و سران نازی نسبت داد؟ آیا ممکن است که فقط صدام را عامل این هم بدبختی و کشتارهایی دانست که در دوران زمامداری او در خاورمیانه رخ دادند و نپرسید که نقش مردم عراق دراین میان چه بود؟ چه می‌شود که افراد عادی جامعه آمریکا در ویتنام و ابوغریب به هیولا تبدیل می‌شوند؟

چنین سؤالی دغدغه فیلسوف‌ها و نویسندگان و صاحب‌نظران زیادی بوده است. آنها هم از خود پرسیده‌اند که چه می‌شود که یک جامعه از خود بی‌خود می‌شود و تحت شرایطی با اطاعت بی‌چون و چرا، کارها و اعمالی بر خلاف اخلاقیات خود انجام می‌دهد.

شاید هیچ جامعه‌ای به اندازه جامعه آلمان در سال‌ها و دهه‌های پس از پایان جنگ جهانی دوم به دنبال یافتن پاسخی برای این سؤال نبوده است. نویسندگان و روشنفکرانی مثل هاینریش بل، گونتر گراس و اووه تیم در آثار خود بارها به این مسئله اشاره کرده‌اند و خواسته‌اند با روایت داستان آنچه بر آلمانی‌ها در دوره تسلط نازی‌ها رفت، تفسیر خود را از قضیه بیان کنند.

اما این فقط فیلسوف‌ها و نویسندگان نیستند که درگیر یافتن پاسخ برای این معمای لاینحل شده‌اند، روانشناسان شاید صلاحیت‌دارترین دانشمندان برای بررسی این موضوع باشند.

در این پستی، آزمایشی را شرح خواهم داد که در دهه ۶۰ میلادی توسط استنلی میلگرم -روانشناس اجتماعی مشهور- انجام شد و موسوم به آزمایش میلگرم است.

آزمایش میلگرم Milgram experiment
آزمایش میلگرم، یک آزمایش روانشاسی اجتماعی است که توسط استنلی میلگرم انجام شد. این آزمایش برای این طراحی شده بود که میل شرکت‌کنندگان در آزمایش را به اطاعت از قدرت و انجام اعمالی بر خلاف تمایلات و اخلاقیاتشان را بسنجد.

نتایج این آزمایش، نخستین بار سال ۱۹۶۳، در یک مجله روانشانسی چاپ شد  و بعدا با جزئیات بیشتر در سال ۱۹۷۷ در کتابی با عنوان «اطاعت از صاحبان قدرت از منظر آزمایشی» Obedience to Authority: An Experimental View به چاپ رسید.

این آزمایش در جولای سال ۱۹۶۱، ‌درست سه ماه بعد از شروع دادگاه آیشمن -جنایتکار نازی- به انجام رسید. میلگرم می‌خواست به این سؤال بغرنج آن سال‌ها پاسخ بدهد: آیا آیشمن و میلیون‌ها آلمانی دیگر تنها از دستورات پیروی می‌کردند یا می‌توانیم آنها را همدست بدانیم؟ چگونه یک شهروند عادی تنها با اطاعت از دستورات مافوقش به موجودی متفاوت تبدیل می‌شود؟

نحوه انجام آزمایش:
به کسانی که داوطلب آزمایش میلگرم می‌شدند، گفته می‌شد که هدف از آزمایش، تحقیق در مود حافظه و یادگیری در شرایط متفاوت است و به آنها چیزی در مورد هدف واقعی آزمایش گفته نمی‌شد.

هر شخص داوطلب به اتاقی برده می‌شد که در آن فردی حضور داشت که خود را دانشمند محقق طرح جا می‌زد، در اتاق دیگری که با یک دیوار حائل از آنها جدا می‌شد، شخص دیگری بود (یادگیرنده) که تظاهر می‌شد، شخصی است که آزمایش‌های مربوط به یادگیری بر روی او در حال انجام است.

نحوه انجام تست به این صورت بود که سوژه اصلی آزمایش باید یک سری کلمات جفتی را از روی کاغذ می‌خواند، ‌مثلا: دیوار-پرنده، قرمز-دیروز، دانش-آب. سپس سوژه آزمایش باید حافظه یادگیرنده را با گفتن کلمه نخست هر جفت کلمه تست می‌کرد و از یادگیرنده می‌خواست که از بین ۴ گزینه، جفت صحیح را انتخاب کند. مثلا بعد از شنیدن کلمه دانش، باید می‌گفت: آب.

در صورتی که یادگیرنده پاسخ نادرست می‌داد، سوژه آزمایش موظف بود که با فشار دادن یک دکمه به یادگیرنده شوک الکتریکی وارد کند و اگر اشتباه یادگیرنده تکرار می‌شد، سوژه می‌بایست ۱۵ ولت بر شدت شوک می‌افزود و این کار را ادامه می‌داد!

البته در این آزمایش واقعا خبری از شوک نبود! از قبل صداهای ناله‌ای متناسب با هر درجه شوک، روی نوار ضبط شده بود و همزمان با هر شوکی که معلم می‌داد، صدایی متناسب با درجه شوک پخش می‌شد.

برای دراماتیک کردن این آزمایش به سوژه قبل از آغاز آزمایش گفته می‌شد که یادگیرنده ناراحتی قلبی دارد! در ضمن وقتی درجه شوک خیلی زیاد می‌شد، کسی که نقش یادگیرنده را بازی می‌کرد باید به دیوار حائل بین اتاق سوژه و خودش باید می‌کوبید و در صورتی که افزایش درجه شوک ادامه می‌یافت، برای تظاهر به ناراحتی شدید فرد یادگیرنده، همه صداها قطع می‌شد!

پیداست که بسیاری از شرکت‌کنندگان وقتی درجه شوک بالا می‌رفت، نگران می‌شدند. بعضی‌ها وقتی شوک به ۱۳۵ ولت می‌رسید، کار را متوقف می‌کردند و در مورد هدف آزمایش سؤال می‌پرسیدند اما وقتی به آنها گفته می‌شد که مسئولیتی متوجه آنها نخواهد شد، بیشتر آنها به کارشان ادامه می‌دادند! تعداد کمی هم وقتی صدای ناله‌های یادگیرنده‌ها را می‌شنیدند، خنده عصبی می‌کردند و علایم تنش از خود بروز می‌دادند.

اگر سوژه‌ها می‌خواستند دست از کار بکشند به آنها نظیر این جملات گفته می‌شد: لطفا ادامه بدهید - آزمایش به عدم توقف شما نیاز داد - شما انتخاب دیگری ندارید و باید ادامه بدهید - کاملا ضروری است که ادامه بدهید.

با این همه چنانچه با همه این تاکیدات، باز هم سوژه‌ها سعی در توقف کار داشتند، آزمایش متوقف می‌شد. در غیر این صورت تا رسیدن ولتاژ به ۴۵۰ ولت آزمایش ادامه داده می‌شد.

نتایج آزمایش میلگرم:
قبل از انجام آزمایش، میلگرم هم از دانشجویان سال بالایی ییل و هم از همکارانش نظرسنجی کرد و از آنها خواست که پیشبینی کنند، چند درصد افراد مورد آزمایش، به درجه شوک‌های بالا و خطرناک می‌رسند، اکثریت افرادی که نظرشان خواسته شد، معتقد بودند که افراد بسیار کمی حاضر می‌شوند، شوک‌های با درجه بالا بدهند. شاید شما هم اگر بار اول شرح چنین آزمایشی را می‌شنیدید، نظر مشایهی می‌داشتید.

اما در کمال تعجب ۲۶ نفر از ۴۰ نفر فرد مورد آزمایش یعنی ۶۵ درصد سوژه‌ها، به شوک‌های بالای ۴۵۰ ولتی رسیدند! تنها یک شرکت‌کننده قبل از رسیدن درجه شوک به ۳۰۰ ولت آزمایش را متوقف کرد. البته عده زیادی کار به صورت موقت متوقف کردند و حتی صحبت از برگرداندن مبلغی کردند که برای شرکت در آزمایش به آنها داده شده بود، اما عملا بیشتر آنها به کار خود ادامه دادند.

شاید تصور کنید که یک آزمایش چیزی را ثابت نمی‌کند، اما بعدها میلگرم این آزمایش را در جاهای دیگری با اندک تفاوت‌هایی انجام داد و به نتایج مشابهی رسید. یک متاآنالیز که توسط یک دانشمند همکار میلگرم، انجام شد نشان داد که درصد افرادی که به شوک‌های درجه بالا رسیدند، تقریبا ثابت و در حد ۶۱ تا ۶۶ درصد است.

نکته جانبی جالب دیگر در این سری آزمایشات این بود که هیچ یک از شرکت‌کنندگان، حتی آنهایی که آزمایش را ترک کردند، اصرار یا پیشنهادی بر موقوف شدن خود آزمایش مطرح نکردند و به علاوه هیچ یک اتاقشان را برای کنترل کردن سلامتی یاگیرنده ترک نکردند!

نتایج این آزمایش بحث و جدل‌های بسیاری را باعث شد، یک روزنامه نوشت که آزمایش میلگرم نشان داد که چه خطراتی در کمین روی سیاه طبیعت انسان است.

انتقاد به آزمایش میلگرم:
بعدها انتقادات اخلاقی به این آزمایش میلگرم وارد آمد، منتقدان اعتقاد داشتند که این آزمایش سوژه‌ها را تحت استرس زیاد قرار می‌دهد، ولی نظرسنجی بعدی از شرکت‌کننده‌ها نشان داد که اکثریت آنها از اینکه چنین آزمایشی رویشان انجام شده، خشنود هستند. حتی ۶ سال بعد در اوج جنگ ویتنام یکی از شرکت‌کننده‌ها در این آزمایش در نامه‌ای به میلگرم نوشت که این آزمایش، آگاهی او را در مورد اطاعت کورکورانه از مافوق‌ها و انجام دادن کارهایی که بر خلاف اعتقادات و اخلاقیات شخصی است بالا برده است.

تفسیر آزمایش میلگرم:
دو تئوری در مورد این آزمایش مطرح شده است:

۱- تئوری همرنگی با جماعت: افرادی که قدرت و صلاحیت تصمیم‌گیری را به خصوص در موارد بحرانی ندارند، در شرایط دشوار، تصمیم‌گیری را به جامعه و سیستم سلسله مراتب قدرت واگذاری می‌کنند.

۲- تئوری دوم را خیلی راحت می‌شود، تئوری مأمور معذور ترجمه کرد!: در این تئوری افراد جامعه خود را تنها ابزاری برای اجرای دستورات مافوق می‌بینند و خود را مسئول کارهای خود نمی‌دانند.

- بعدها میلگرم فیلمی با عنوان اطاعت یا Obedience بر اساس آزمایش ساخت. این فیلم را می‌توانید در پنج قسمت در یوتیوب ببینید:
قسمت اول،‌ دوم، سوم، چهارم و پنجم

- آزمایشی ملیگرم، تنها آزمایشی روانشناسی نبود که در این زمینه انجام شد، شرح آزمایشی به نام آزمایش زندان استنفورد را می‌توانید در اینجا بخوانید.

منبع: وبلاگ یک پزشک

بر کوه اصفهان چاهی‌ست قعرِ آن پدید نیست. کودکی در آن افتاد. به‌روزگار اسحاق سیمجوری. و وی پادشاه بود. دل‌تنگ شد. و مادر وی جَزَع می‌کرد. مردی را از زندان به‌درآورد که مستوجب قتل بود و در زنبیلی نهاد و فرو فرستاد، به شرط آن‌که تا هفت روز برکشند. هفت روز می‌رفت و وی سنگی در زنبیل داشت، فرو افکند و سه شبان روز گوش می‌داشت، هیچ آوازی بر نیامد. و وی را برکشیدند. گفتند: «چه دیدی؟» گفت: «ظلمت».

محمدابن محمود همدانی، عجایب‌نامه، عجائب‌المخلوقات و غرائب‌الموجودات، ویرایش:جعفر مدرس صادقی، تهران، نشر مرکز، 13۷5، ص 5۹.

تاریخ جهانی باید ساخته و انکار شود. پس از فاجعه‌هایی که روی دادند، و در برابر آن‌همه فاجعه که در راه‌اند، وقیحانه خواهد بود که بگوییم طرحی برای جهانی بهتر در تاریخ وجود دارد، و پاره‌های آن‌را به‌هم می‌پیوندد...تاریخ جهانی حرکتی از وحشی‌گری به‌سوی انسان‌گرایی نیست، بل حرکتی است از تیر و کمان به بمب مگاتُنی.

T.W. Adorno, Negative Dialectics, tr. E.B. Ashton, London , 1973, p. 320.

ستارگان (Les Étoiles) 

 تئودور آدورنو¹، در بخش نتیجه گیری رساله‌ی ستارگان به زمین می‌آیند که در برگیرنده‌ی تحلیل مطالب ستون ستاره‌شناسی یا طالع‌بینی روزنامه‌ی لس‌آنجلس تایمز در سال‌های 1952 و 1953 بود نوشت: 

«شاید بتوان این نکته را نمادین دانست که در آغاز دورانی که به پایانِ آن رسیده‌ایم، لایب‌نیتسِ فیلسوف، نخستین کسی که مفهوم ناخودآگاه را پیش کشیده بود، علی‌رغم روحِ روادار و آرامی که داشت (او گاه به نام Pacidius امضا می‌کرد) تنها نسبت به آن فعالیت‌هایی که بر اساس اغفال شکل می‌گیرند، نفرتی ژرف از خود نشان می‌داد، و نمونه‌ی اصلی چنان فعالیت‌هایی را نیز ستاره‌شناسی می‌دانست.»² 

Pacidius در زبان لاتینِ آغازین، به معنای صلح بود. فیلسوفِ در سرآغاز دوران مدرن، اهل و مدارا و صلح بود، می‌کوشید رازها را در ناخودآگاهِ انسان بیابد، و نه در ستارگان، و از «فعالیت‌هایی که بر اساس اغفال شکل می‌گیرند»، از طالع‌بینی و خرافات نفرت داشت. در پایانِ دورانِ مدرن، از صلح خبری نیست، ستارگان از راه ستونِ روزنامه‌های صنعتِ فرهنگ هم‌چنان سرنوشت ما را تعیین می‌کنند، و اغفال بنیاد زندگی هر روزه‌ی ماست.آدورنو در تحلیل خود از طالع‌بینی می‌خواست نشان دهد که میانِ نوشته‌های آن ستونِ ستاره‌شناسی، که روان‌شناسیِ وابستگی، هم‌سانی، و هم‌خوانی با نظمِ اجتماعی را تبلیغ می‌کرد، با تبلیغات فاشیستی هیچ تفاوتی وجود ندارد. او با اشاره به مفهومِ پسامدرنِ «دورانی که به نظر می‌رسد دیگر به پایان آن رسیده‌ایم» نشان داد که بزرگ‌ترین فیلسوفِ خردباوری مدرن (لایب‌نیتس) از ستاره‌ها شکست خورده‌است. اکنون فیلسوفِ روزگار مدرنیته‌ی پسین (آدورنو) با یکی دیدنِ خِرَد با هم‌سانی، هم‌نوایی، تسلیم، و وابستگی، بصیرتی تلخ‌اندیش را آشکار می‌کند.
اگر بپذیریم که تقدیر انسان جایی دیگر، برای نمونه در ستاره‌ها رقم می‌خورد، باید قانونِ دوزخیِ فاجعه، مصیبت، تنهایی، اردوگاه و سرکوب را نیز بپذیریم.
ستاره‌ها اگر به زمین بیایند، خبر از تقدیر پیشوا خواهند داد.

2-T.W.Adorno, The Stars Down to Earth, ed. S. Crook, London 1994, p. 123 

 بابک احمدی- خاطرات ظلمت

به افتخار علی احمدی به اعتبار فلسفه وماندگاری همه دوستیها ...................
سلام دوستان
مطلب زیر  ارسالی از طرف علی احمدی به اینباکس من  است . علی احمدی دوست خوب کانونی من در کانون همیاری اندیشه و گفتار شیراز است .ایمیل های هر روزه علی  برای من و بسیاری از دوستان کانونی دیگر بخشی  تفکیک ناپذیر  ازصندوق پست الکترونیکی ما میباشد.باکس ایمیلهای روزانه ما مدتهاست  بدون علی احمدی چیزی کم دارد. مطالب علی احمدی متنوع است و لزوما دستپخت خود او نیست اما جز شخصی نوشته هایش که یکی از آنها را برای دوستان جهرمی اش  انتخاب کرده ام نوشته ها و منتخباتش بوی قرمه سبزی می دهد ولی علی عشق فلسفه و شناخت شناسی و صد البته یک گوش مفت با دنیا دنیا
خاطره که لبانش سلانه سلانه برای شما بازگو میکنند و چشمهایش هم هیچ اعتنایی به خمیازه های شما ندارند. نیک نام علی بابک است شاید اشاره به فلسفه شناس پسا مدرن ایرانی بابک احمدی است که خدمات شایانی در معرفی فلسفه معاصر غرب به ایرانیان داشته است. علی قول داده است افتخار بدهد و به نویسندگان خوب دوستان بپیوندد. بد ندیدم با مطلبی از  شخصی نویسیهای علی احمدی به استقبالش برویم ما جهرمی ها به مهمان نوازی مشهوریم . علی جان خوش آمدی و دوستت داریم.این شما و علی احمدی ................................................. .
زندگی آدم بالا و پایین زیاد دارد
 خوشی و ناخوشی هم همین‌طور.
 سربالایی که می‌روی تا برسی به.
 خوشی و سرپایینی که سر می‌خوری تا
 ته ناخوشی. همیشه آدم‌هایی هستند
 در کنارت، که در سربالایی هلت
 می‌دهند و در سرپایینی دست‌ات را
 می‌گیرند. آدم‌هایی که دریغ
 نمی‌کنند بودن‌شان را و هر
 اندازه که باشند، بودن‌شان غنیمت
است. این‌ها را نوشتم برای دوست
 خوبی، که بداند از لطف‌اش
 ممنون‌ام و به اندازه‌ی خودم در
 سربالایی و سرپایینی هم‌راهی‌اش
 می‌کنم.
 دوشنبه 18 آذر 87

روزگاری نه چندان دور تصمیم به ایجاد صفحه ای بنام 3 در وب داشتم که اشاره ای به حروف اول 3 موضوع سکس ،سینما و سیاست بود.یعنی سه موضوعی که بیشترین مخاطب را در دنیای رسانه دارد و در نظر داشتم سر تیتر صفحه سیاست تصویر تمام قامت ،خندان و مصممی از خاتمی باشد با پرسشی از بازدید کنندگان که بیاید یا نیاید . به مرور پی بردم فوتبال را فراموش کرده ام و بهتر است عنوان صفحه ام 30 باشد و توپ فوتبال چون صفری روبروی 3 من بنشیند..... طرحم بدلایلی از جمله ضیق وقت ناتمام ماند تا از سر حادثه ،اجبار و تفنن به تماشای دی وی دی هایی نشستم که امروزه اوقات خصوصی و فراغت مردم را پر می کنند که در میان آن آخرین ساخته های محسن مخملباف نیز بود پیامبر شومی که زودتر از همه بر و بچ مسجد ی از ترن انقلاب پیاده شد مخملباف هم... شده بود.و ببخشید غیر قابل تحمل...... یاد صحبت دوستی افتادم که درباره فقه بویژه شیعه می گفت که  تا درباره خصوصی ترین مسایل  آدمی  نظر ، توصیه و بکن و نکن دارد . احساس کردم دی وی دی ها، رسانه ها_ با آن بوسه های فرنچ کلیشه ای شان _  حتا همین روانشناسی معاصر همه بنوعی دارند دستور العمل می دهند...انگار آزادی آدمی یک افسانه باور نکردنی است .... احساس کردم برای دیدن خورشید داشتن چشم کافی نیست سقف ها را باید برداشت از خانه ها بیرون زد از غارهای مدرن سی متری با ایزوگام  های ضد  رطوبت، ضد بارش .... کاش روزی برسد که بشر از سقف رسانه و  هر سقفی  ...  براستی لذت یک گل کوچیکه _ فوتسال _ در زمین رها شده یک محله پایین شهر در یک بعد از ظهر پاییزی یا بازی خشن رنگین پوشان  ...چشمک دخترهای دبیرستانی که ترس برادرانشان خیابان منوچهری را به دلهره به شهدا یا باخان _ باغ خان _ یا جنیفر لوپز و دی کاپریو  .... و آمدن باران در این شبهای شبه زمستانی برای بهمن   که با خانواده اش در قلعه میر زیر چادری دست ساز  از جنس نایلون و پتو زندگی می کند  یا آمدن خاتمی ...... دنیای  مجازی _ دنیایی که رسانه ها به هر دلیلی برایمان می سازند و ما آن را زیبا و دوست داشتنی و مورد نیاز احساس می کنیم_  یا دنیای واقعی  .                                   .... آدم مجازی یا آدم واقعی ..... کدامیک و ما کدامیم

]]>